2 - سورهء « الرّحمن » بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ به نام خداوند بخشندهء مهربان الرَّحْمنُ ( 1 ) عَلَّمَ الْقُرْآنَ ( 2 ) خَلَقَ الْإِنْسانَ ( 3 ) عَلَّمَهُ خداوند مهرگستر * قرآن را ياد داد * انسان را آفريد * به او بيان الْبَيانَ ( 4 ) الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبانٍ ( 5 ) وَالنَّجْمُ تعليم نمود * خورشيد و ماه به حسابند * گياه وَالشَّجَرُ يَسْجُدانِ ( 6 ) وَالسَّماءَ رَفَعَها وَوَضَعَ و درخت سجده مىكنند * آسمان را برافراشت و ميزان الْميزانَ ( 7 ) أَلّا تَطْغَوْا فِى الْميزانِ ( 8 ) وَأَقيمُوا الْوَزْنَ را نهاد * تا در ميزان از اندازه تجاوز نكنيد * و وزن را بِالْقِسْطِ وَلاتُخْسِرُوا الْميزانَ ( 9 ) وَالْأَرْضَ وَضَعَها به انصاف و داد بپاداريد و از ميزان نكاهيد * و زمين را لِلْأَنامِ ( 10 ) فيها فاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذاتُ الْأَكْمامِ ( 11 ) براى مردم گسترانيد * در زمين ميوه‌ها و نخل‌هاى خوشه‌دار است * وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحانُ ( 12 ) فَبِأَيِّ الاءِ رَبِّكُما و دانه‌هايى كه از خوشه‌هايش كاه بجا مىماند و گياهانى كه خوش‌بويند * پس كداميك از نعمتهاى تُكَذِّبانِ ( 13 ) خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ ( 14 ) پروردگارتان را دروغ مىپنداريد * انسان را از گل خشكيده‌اى چون سفال آفريد * وَخَلَقَ الْجانَّ مِنْ مارِجٍ مِنْ نارٍ ( 15 ) فَبِأَيِّ الاءِ رَبِّكُما و جن را از زبانه‌هاى آتش پديد آورد * پس كداميك از نعمتهاى پروردگارتان را تُكَذِّبانِ ( 16 ) رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ ( 17 ) فَبِأَيِّ تكذيب مىكنيد * پروردگار دو خاور و دو باختر * پس كداميك از الاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 18 ) مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ ( 19 ) نعمتهاى پروردگارتان را دروغ مىانگاريد * دو دريا را جارى ساخت تا به هم بپيوندند * بَيْنَهُما